Η Έκφραση σε νέα Διάσταση......

Απόψεις, Σκέψεις, Συναισθήματα....χωρίς φόβο, με πάθος για την ελευθερία έκφρασης του λόγου, αλλά πάντα με σεβασμό, ευπρέπεια και απόλυτη ειλικρίνεια...

Wednesday, 6 October 2010

Η ΞΑΝΘΟΥΛΑ

Μ’ αρέσει η θάλασσα γιατί μου μοιάζει,
μ’ αρέσει (σ’ άκουγα να λες κρυφά).
Πότε αγριεύεται, βογγεί, στενάζει
και πότε ολόχαρη παίζει, γελά.
Δεν είν’ όλόξανθη σαν τα μαλλιά μου;
Δεν είν’ ο κόρφος μου σαν τον αφρό;
Μέσα στα μάτια μου τα γαλανά μου’
δεν έχω κύματα, τάφο, ουρανό;
Μ’ αρέσει η θάλασσα γιατί μου μοιάζει
κι ας έχει μέσα της κόσμο θεριά…
Μα στη καρδούλα μου, μα δε φωλιάζει
αγάπη αχόρταγη, σκληρή φωτιά;
Κι εγώ χαιρόμουνα που χολιασμένη
φαρμάκι μού’ σταζες μές στην ψυχή,
τη ζήλεια σου έβλεπα ξαγριωμένη,
στα χείλη σου έβραζε κάθε πνοή.
Τότ’ εκρεμάστηκα στην τραχηλιά σου,
τη φλόγα σου’ σβησα με δυο φιλιά,
την όψη εβύθισα μές στα μαλλιά σου,
στο κόρφο σου έστησα κρυφή φωλιά.
- Κύμα μου ανήμερο, ψυχή μου, φθάνει.
Μη μ’ αγριεύεσαι, πλάγιασ’ εδώ…
Θά’ μαι για σένανε γλυκό λιμάνι.
Τι αξίζει η θάλασσα δίχως γιαλό;
Α. ΒΑΛΑΩΡΙΤΗΣ

No comments:

Post a Comment