Η Έκφραση σε νέα Διάσταση......

Απόψεις, Σκέψεις, Συναισθήματα....χωρίς φόβο, με πάθος για την ελευθερία έκφρασης του λόγου, αλλά πάντα με σεβασμό, ευπρέπεια και απόλυτη ειλικρίνεια...

Friday, 22 October 2010

Η ΠΟΛΥΠΛΟΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Είναι πολύ ευχάριστο να συναντάς ανθρώπους με τους οποίους μπορεί να υπάρξει μια ικανοποιητική επικοινωνία. Κάτι, που σήμερα σπανίζει ολοένα και περισσότερο. Βεβαίως, εξαρτάται από το τι ζητά κανείς και σε ποιο επίπεδο αναζητά αυτή την επικοινωνία, όμως, όπως και να’ χει το μέγεθος ποιότητας που ενδεχομένως θα υπάρχει ορίζεται και καθορίζεται από εμάς τους ίδιους και τα όρια που έχουμε θέσει απέναντι στους άλλους, αλλά κυρίως στον ίδιο τον εαυτό μας.
Δηλαδή, δε μπορείς να γνωρίζεις κάποιον, ο οποίος σού θέτει δημόσια πολύ «λεπτά» ζητήματα, ή ακόμα και σε κατ’ ιδίαν συζήτηση και να περιμένεις μετά από αυτόν τον άνθρωπο να μπορεί να υπάρξει θετική έκβαση της επικοινωνίας και της εν γένει σχέσης μαζί του.

Άτομα, τα οποία παίρνουν το θάρρος από μόνα τους και θίγουν θέματα πολύ προσωπικά, όταν εσύ δεν επιθυμείς αναφορά στην προσωπική ζωή σου.
Υπάρχει αυτή η ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στην ευγένεια, στους κομψούς τρόπους και στην διακριτικότητα που διέπει έναν άνθρωπο, είτε είναι άντρας, είτε γυναίκα.
Το να εκφράσει κάποιος τις ευχαριστίες του, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είναι ευγενής. Το να γνωρίζει πότε πρέπει να είναι διακριτικός και σε ποιες περιπτώσεις, αυτό είναι ολόκληρη τέχνη και δεν μαθαίνεται, ούτε διδάσκεται, εάν δεν έχει γαλουχηθεί από παιδί σ’ αυτό.

Παρόμοια περίπτωση είναι κι αυτή που αφορά τη συμπεριφορά ενός άνδρα απέναντι σε μια γυναίκα. Κι εκεί είναι που παρατηρούνται και καταγράφονται τα πιο τραγελαφικά, τα οποία ανάλογα με την ένταση, ή τη σοβαρότητα, μπορεί να σε εκνευρίσουν, να σε κάνουν να γελάσεις, ή απλώς να σε τρέψουν σε φυγή.
Δεν υπάρχει τίποτα πιο δύσκολο απ’ το να βρεις έναν κύριο, που να γνωρίζει πώς να σταθεί δίπλα σε μια κυρία και να της συμπεριφερθεί. Δεν είναι λίγοι εκείνοι, οι οποίοι όταν προσέξουν ότι η γυναίκα που έχουν απέναντί τους ξεχωρίζει από τις άλλες, αντιδρούν σπασμωδικά, απρόσμενα, με συμπεριφορές που περιέχουν μικρές δόσεις εμπαιγμού, ειρωνίας, κακίας, αλαζονίας, με προσβολές, που υποκρύπτουν φθόνο και συμπλέγματα κατωτερότητας. Τι κάνεις σ’ αυτή την περίπτωση; Πολλά, αρκεί να έχεις την κατάλληλη έμπνευση τη δεδομένη στιγμή, που θα παρουσιαστεί κάποιο ανάλογο περιστατικό. Η περιφρόνηση και η αδιαφορία είναι, συνήθως, τα πιο αποτελεσματικά «όπλα» για να δώσεις την απάντησή σου. Εάν, όμως, η περίπτωση σηκώνει πιο «δραστικά» μέτρα, τότε η χρήση «γλώσσας» όμοιας με εκείνη που  χρησιμοποιούν, κρίνεται κάτι περισσότερο από αναγκαία κι επιτακτική. 

Θυμάμαι χαρακτηριστικά, μια πρώην άσπονδη «φίλη» και συμμαθήτρια που γνώριζα από το δημοτικό και συνάντησα μετά από πολλά χρόνια σε κάποιο δημόσιο χώρο, μπροστά σ’ αρκετό κόσμο, όταν μετά την ολιγόλεπτη λεπτομερή εξέταση και μετά τις γνώριμες, τυπικές φιλοφρονήσεις, ρώτησε με το ανάλογο μπλαζέ υφάκι το αμίμητο: «….δηλαδή, δεν έχεις κάνει καμία αισθητική επέμβαση;»…Ε, εκεί δεν χωρούν ευγένειες και άμα έχεις και κεφαλλονίτικο αίμα να ρέει στις φλέβες σου, τότε δίνεις την ανάλογη απάντηση: «όχι, γλυκειά μου δεν έχω κάνει γιατί δεν το χρειάζομαι, όμως αν το συνεχίσεις είναι βέβαιο ότι θα χρειαστείς εσύ, έτσι που θα σε κάνω…».

Ακούς τους σημερινούς γονείς ν’ αποκαλούν τα παιδιά τους, ο «μικρός» και η «μικρή» και αναρωτιέσαι μα καλά, δεν έχουν όνομα αυτά τα παιδιά; Και γιατί δεν λένε πια το «παιδί», όπως πριν λίγα χρόνια; Ναι, αυτά είναι λεπτομέρειες, όμως αυτές οι λεπτομέρειες κάνουν το σύνολο και κατ’ επέκταση, τη διαφορά για να διαμορφώσει κανείς μια γνώμη. Ας μη λησμονούμε, ότι αποτελούμε όλοι μέρος του δυσμορφικού κι αλλοπρόσαλου κοινωνικού συνόλου και πρέπει να μάθουμε να συμπορευόμαστε μαζί του, ασχέτως εάν σε κάποια θέματα μένουμε αμετανόητα ασυμβίβαστοι κι αν κάποιοι, μας παρατηρούν από μακριά, όπως θα έκαναν ατενίζοντας το διάστημα.

Thursday, 14 October 2010

ΕΛΠΙΔΑ

Σαν ξακουστό τραγούδι, αιώρα μες στο πλήθος
μ' ένα βιολί για συντροφιά στο γέμισμα της ώρας,
να πέφτουν τα πέταλα από τα γιασεμιά, που σαν αιθέριος ήχος
έντυσε την μπαλάντα μου, την άδεια από παλμούς κι εικόνες.

Μη στέκεις άλλο, μην αργείς, κοίτα την τρικυμία
διώξε τα μανιασμένα σύννεφα απ' της ψυχής τα βάθη,
κάνε τ' αστέρια από ψηλά να λάμψουν με μαγεία
κι άσε τα μικρόψυχα τα ξωτικά να ψάξουν γι' άλλα δάση.

Τράβα τον ίσκιο σου από τον ουρανό κι άσε με να πετάξω
από τ' απαύγασμα της σκοτεινιάς να' ρθούν να σε κρατήσουν,
σε σκονισμένα συναξάρια του μυαλού, εκεί θε να σε ρίξω
για να μπορεί η αυγή και το ξημέρωμα με φως να σε γεμίσουν.

Γιατί μ' εσένα σύμμαχο μπορώ να πολεμήσω
στου χρόνου τη φθορά και της ζωής τη σημασία,
καμωμένη απ' αλαβάστρο να μην ξαναλυγίσω
και να τινάξω της αγάπης την φθορά π' έγινε στο βωμό θυσία.

ΦΕΥΓΩ - ΜΕΝΩ

ΦΕΥΓΩ.... όταν βλέπω την βάναυση συμπεριφορά σ' ένα ζωάκι...σε ακραίες περιπτώσεις μπορεί να αντι-
                 δράσω κι εγώ...ακραία..

ΜΕΝΩ....σ' ένα μαγευτικό ηλιοβασίλεμα...

ΦΕΥΓΩ.... από γάμους, βαφτίσια κι άλλες κοινωνικές εκδηλώσεις, όταν αρχίζει η ώρα της χαιρετούρας
                  και της ανταλλαγής φιλιών....βρε παιδιά, τόσο σάλιο πια, έλεος! δεν είμαι γραμματόσημο!!!

ΜΕΝΩ.....στο άκουσμα της αγαπημένης μου μουσικής....

ΦΕΥΓΩ....στην αποκρουστική θέα ορισμένων εντόμων...ονόματα δεν λέμε....πα πα πα

ΜΕΝΩ..... στην όμορφη θέα (και οσμή) αγαπημένων αρωμάτων...

ΦΕΥΓΩ.....όταν αντιληφθώ υποκρισία, αγένεια, έλλειψη στοιχειωδών καλών τρόπων, κουτοπονηριά
                  και......."πλάγια" προσέγγιση....

ΜΕΝΩ...... στην πρόθυμη κι ευγενική εξυπηρέτηση ορισμένων υπαλλήλων καταστημάτων.....μπράβο
                  τους.....

ΦΕΥΓΩ...... στις ερωτήσεις "εκκολαπτόμενων" κυρίων και κυριών, τύπου "πόσο χρονών είσαι",  "είναι φυσικό το
                   χρώμα των μαλλιών", καθώς και σε οποιαδήποτε άλλη προσπάθεια να "εισχωρήσουν"
                  αδιακρίτως στην προσωπική ζωή μιας γυναίκας, αλλά και σε συμπεριφορές που υποκρύ-
                  πτουν αποθυμένα, κόμπλεξ και σημάδια ζήλειας....

ΜΕΝΩ..... στις φιλότιμες προσπάθειες κάποιων ιερέων με έντονη φιλανθρωπική δράση, οι οποίοι
                  αφιερώνουν μεγάλο μέρος της ζωής τους για τον αδύναμο συνάνθρωπο.....οποία ευχαρί-
                  στησις

Saturday, 9 October 2010

ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ

Κι η ευωδιά ανθούσε ολόγυρα
με τα γεράνια να πάλλονται στο φως του γερασμένου ήλιου
και τα παντζούρια ορθάνοιχτα τ' όραμα να γυρεύουν
κείνο που'δαν το περασμένο αγριεμένο βράδυ,
μες στη σταλαγματιά της θερινής πνοής, στη σιγαλιά.

Κι άφησα το βλέμμα ελεύθερο να δει, να ταξιδέψει
στου ποταμού τ' απάνεμα, καθάρια νερά
και οι κρυστάλινες ανταύγειες του περνούν την ίριδα και την αιχμαλωτίζουν,
μ' ένα της πέπλο ντύνονται λουλούδια, γιασεμιά.

Μικρό το ποταμάκι στην ανυπέρβλητη ομορφιά του
κι όλα τριγύρω έσταζαν ψιχάλες της βροχής,
μια μελωδία να ηχεί από τα γάργαρα νερά του
κι ένα ποτήρι που ζητά τα διψασμένα χείλη.

Στις όχθες του πλαγιάζουνε τα μαραμένα φύλα
και η ζωή ξανάρχεται και τα γεμίζει χρώμα,
σαν πίνακας ουράνιος, νωπός κι ευτυχισμένος
το δειλινό ξενύχταγε στον τελειωμό τ' Απρίλη.

Κι έφευγαν μάνες κι αδελφές στα σπιτικά να πάνε
σκυθρωπό το σούρουπο, σκεπτόμενο κι αμίλητο,
ένα καντήλι έγερνε και φυλαχτό γινόταν
κι εγώ εσένα πρόσμενα το δειλινό να φέρει.

Τρίζαν οι ανεμόμυλοι και τα πουλιά γυρνούσαν
σαν το τρελλό ανέβασμα στον κάμπο η δύναμή σου,
πήρα και άναψα κεριά στο ποταμού την όχθη
λέξεις που κρύβουν μυστικά έσκυψα και ψιθύρισα.

Thursday, 7 October 2010

ΕΝΑ ΜΩΡΟ ΨΑΧΝΕΙ ΜΙΑ ΤΡΥΦΕΡΗ ΑΓΚΑΛΙΑ

Σε παλιότερη εκπομπή του, «Οι Πρωταγωνιστές», ο πολύ καλός Σταύρος Θεοδωράκης είχε σαν θέμα τα μωρά που εγκαταλείπονται στα μαιευτήρια από τις μητέρες τους. Αν και είχα άλλη δουλειά να κάνω, μόλις παρακολούθησα λίγα λεπτά, παράτησα τα πάντα κι έκατσα να την παρακολουθήσω. Μια από τις πιο συγκλονιστικές εκπομπές που έχω δει ποτέ για ένα θέμα πάρα πολύ σοβαρό και διαχρονικό, το οποίο ο δημοσιογράφος προσέγγισε με την κατάλληλη ευαισθησία που τον χαρακτηρίζει… Μια εκπομπή «γροθιά στο στομάχι», η οποία θεωρητικά θα έπρεπε να αφυπνά συνειδήσεις και συναισθήματα…
Μωρά, αμέτρητα μωρά που γεννιούνται στα μαιευτήρια από μητέρες, οι οποίες είτε λόγω της πολύ νεαρής ηλικίας, είτε λόγω χρήσης ναρκωτικών ουσιών, είτε λόγω οικονομικής δυσχέρειας, τα εγκαταλείπουν εκεί αφημένα στη μοίρα τους…. Μια μοίρα που κανείς δεν γνωρίζει αν θα είναι καλή μαζί τους μελλοντικά, ή εάν θα εξακολουθήσει να δείχνει το σκληρό της πρόσωπο, που έδειξε από τη στιγμή που είδαν το πρώτο φως της ημέρας αυτού του κόσμου…
Μικρές, αθώες και γλυκιές ψυχούλες κλαίνε και ζητούν απεγνωσμένα μια αγκαλιά. Ζητούν το τρυφερό χάδι μιας μητέρας, ενός πατέρα, μιας γιαγιάς κι ενός παππού… Ζητούν προστασία, τρυφερότητα, σιγουριά, ασφάλεια, φροντίδα, στοργή, μα πάνω απ’ όλα, ζητούν την απεριόριστη αγάπη που μπορεί να προσφέρει ένας άνθρωπος σε ένα μωράκι! Υπάρχουν κι αυτά τα παιδιά. Παιδιά που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα. Παιδιά που δεν επέλεξαν εκείνα να έρθουν σ’ αυτό τον κόσμο. Και παρ’ όλα αυτά, ήρθαν και μ’ αυτό το επίμονο, δυνατό κλάμμα τους φανερώνουν τη δίψα τους για ζωή, για να σταθούν όρθια στα πόδια τους για να μεγαλώσουν και να βρεθούν σε ένα ζεστό σπιτικό ανάμεσα σε μια φιλόξενη και πολύ στοργική οικογένεια. Υιοθεσία… Μια πολύ σοβαρή υπόθεση. Πόσα παιδάκια υιοθετούνται κάθε χρόνο; Σύμφωνα με μια έρευνα που πραγματοποιήθηκε πρόσφατα, ελάχιστα. Ο λόγος; Η απίστευτη γραφειοκρατία και οι πολύ απαιτητικές προϋποθέσεις που απαιτούνται. Κι όμως, υπάρχουν χιλιάδες ζευγάρια που επιθυμούν να υιοθετήσουν ένα παιδάκι.
Οικογένειες που δεν μπορούν να έχουν ένα δικό τους βιολογικό παιδί και ψάχνουν απεγνωσμένα μια λύση. Και αυτή η λύση βρίσκεται εκεί, μπροστά τους… κι όμως, δεν μπορούν καν να τη προσεγγίσουν… Είναι πολύ σκληρό και άδικο, όμως δυστυχώς, ισχύει πραγματικά. Το θέμα υιοθεσίας ενός παιδιού είναι σίγουρα μια πολύ σοβαρή υπόθεση που απαιτεί υπευθυνότητα και άφθονη σκέψη από τους υποψήφιους γονείς. Θα πρέπει να είναι απόλυτα σίγουροι για την απόφασή τους γιατί πρόκειται για μια απόφαση ζωής! Και τα μωράκια στα μαιευτήρια αυξάνονται κάθε χρόνο και μένουν εκεί, στα αζήτητα. Μητέρα τους αναγνωρίζουν τη μαία που τα φροντίζει, πατέρα τον γιατρό που τα επισκέπτεται, προσφέροντας τους ένα χάδι κι ένα χαμόγελο. 

Κανείς δεν ξέρει τι θα ξημερώσει η αυριανή μέρα γι’ αυτές τις αθώες ψυχούλες. Όταν όμως αντικρύζεις αυτά τα μεγάλα, εκφραστικά μάτια που σε κοιτούν με απορία, όταν ακούς αυτό το ηχηρό κλάμμα να ηχεί στ΄ αυτιά σου, τότε ξέρεις μόνο ένα πράγμα. Ότι αυτά τα παιδιά είναι αποφασισμένα να ΖΗΣΟΥΝ!!!